De majestueuze zeeschildpad is ongetwijfeld een van de meest geliefde en gewilde zeedieren voor duikers die de oceanen doorkruisen. Behorend tot de oeroude superfamilie Chelonioidea, sieren deze opmerkelijke zeereptielen onze oceanen al meer dan 100 miljoen jaar. Ze deelden de prehistorische zeeën met de dinosauriërs voordat ze de grote uitstervingsgebeurtenissen overleefden die de moderne biodiversiteit vormden. Vandaag de dag navigeren zeven verschillende soorten de aardbol, waarbij duikers het vaakst vijf van hen tegenkomen: de groene, karetschildpad, dikkopschildpad, olijfkleurige riddley en af en toe de kolossale lederschildpad. Prachtig aangepast aan een aquatisch bestaan, hebben zeeschildpadden gestroomlijnde, hydrodynamische schilden en grote, peddelachtige flippers waardoor ze moeiteloos door het water glijden, waardoor ze van onhandige landbewoners veranderen in de elegante vliegers van het onderwaterrijk.
Gedrag & voortplanting
- Grootte
- 0.6-1.5 meter (schildlengte)
- Gewicht
- 40 kg tot 700 kg (lederschildpadden zijn het zwaarst)
- Levensduur
- 50 tot 100 jaar, met sommige individuen die waarschijnlijk een eeuw overschrijden
- Status
- Kritiek bedreigd (karetschildpad), ernstig bedreigd (groene)
De fysiologische aanpassingen die zeeschildpadden in staat stellen te gedijen in het mariene milieu zijn ronduit wonderbaarlijk, vooral hun ademhalings- en bloedsomloop. Hoewel het luchtademende reptielen zijn die periodiek naar de oppervlakte moeten komen om hun zuurstofvoorraad aan te vullen, zijn hun lichamen zeer gespecialiseerd voor langdurig de adem inhouden. Tijdens normale activiteit kan een schildpad elke tien tot vijftien minuten naar de oppervlakte komen, maar wanneer ze rusten of slapen onder koraaloverhangen, daalt hun hartslag dramatisch, waardoor ze enkele uren onder water kunnen blijven zonder adem te halen. Bovendien nemen zeeschildpadden aanzienlijke hoeveelheden zeewater op tijdens het eten. Om hun interne osmotische balans te handhaven, bezitten ze gespecialiseerde traanzoutklieren, net achter hun ogen. Deze klieren pompen actief sterk geconcentreerde zoutoplossingen uit, wat vaak de charmante maar wetenschappelijk onjuiste indruk geeft dat de schildpadden huilen wanneer ze aan land komen om te nestelen.
