Zeeanjer

Het vinden van zeeanjers tijdens een duik vereist geduld, scherpe ogen en een methodische macro-zoektechniek. In ondiepe tropische en gematigde wateren zijn de meeste pycnogoniden klein – vaak kleiner dan een paar centimeter – en gaan ze meesterlijk op in hydroidkolonies, zachte koralen, bryozoën en anemonen. Vertraag je zwemsnelheid en inspecteer stationaire benthische organismen nauwkeurig, op zoek naar dunne, spinachtige silhouetten of langzaam bewegende gewrichten tegen de achtergrond.

Wanneer je een zeeanjer observeert, houd dan een strikte controle over je drijfvermogen om te voorkomen dat je fijn slib opstuift of delicate groei op de rifbodem beschadigt. Probeer nooit een zeeanjer aan te raken, te trekken of op te tillen; hun ledematen bevatten delicate interne spijsverteringsorganen en ademhalingskanalen die gemakkelijk gewond raken. Als je een mannetje ziet dat bolvormige eierclusters op zijn ovigers onder zijn lichaam draagt, geef hem dan voldoende ruimte en vermijd het gebruik van macroverlichting met hoge intensiteit gedurende langere perioden. Fotografen moeten een stabiele, contactloze houding en brede macrolenzen of dioptrieën gebruiken, zodat het onderwerp zijn methodische mars over de zandige zeebodem of sessiele ongewervelden kan voortzetten zonder tussenkomst.

Zeeanjers kunnen het hele jaar door worden waargenomen door duikers in wereldwijde mariene habitats, aangezien hun aanwezigheid voornamelijk wordt bepaald door locatie en watertemperatuur in plaats van strikte seizoensgebonden migraties. In koudwater- en polaire duikgebieden – zoals Antarctica, de Noordpool en de Noorse kustwateren – zijn zeeanjers het hele jaar door in constante aantallen aanwezig tijdens alle operationele duikmaanden. Koude poolzeeën herbergen het hele jaar door grote soorten, hoewel seizoensgebonden ijsbedekking bepaalt wanneer lokale duikplaatsen toegankelijk zijn voor ondersteunende vaartuigen.

In gematigde en subpolaire zones, zoals de Noord-Atlantische Oceaan, de Pacifische Noordwestkust en Monterey Bay, bewonen zeeanjers continu kustgetijdenpoelen, rotsachtige riffen en diepe hellingen. Ondiepwater macrojagers kunnen een hogere zichtbare abundantie vinden tijdens seizoensgebonden pieken van hydroiden, bryozoën en zachtlichamige prooien, die vaak pieken tijdens opwellingsperiodes in de lente en zomer wanneer de nutriëntenniveaus stijgen. Omdat pycnogoniden langzaam bewegen en hun volwassen leven gehecht aan of nabij benthische prooikolonies doorbrengen, kunnen duikers ze betrouwbaar vinden wanneer de duikomstandigheden en het onderwaterzicht toegang bieden tot hun voorkeurshabitats op de zeebodem.

Zeeanjers zijn ware kosmopolitische zeedieren en bewonen elke oceaan, van de evenaar tot beide poolkappen. Ze bezetten een uitzonderlijk breed bathymetrisch bereik en komen voor in getijdenpoelen en ondiepe rifvlaktes tot abyssale oceaandieptes van meer dan 5.000 meter. Ongeveer 20 procent van alle bekende pycnogonide soorten leeft in Antarctische wateren, waar extreme kou en hoge zuurstofniveaus een opmerkelijke biodiversiteit en gigantisme ondersteunen.

Binnen hun geografische bereik zijn zeeanjers strikt benthische of epibenthische organismen, hoewel sommige soorten pelagisch zwemgedrag vertonen net boven de zeebodem. Ze navigeren door diverse onderwaterlandschappen, waaronder zacht zand, modderig slib, rotsachtige riffen, steile afgronden en onderzeese canyons. Spindelige poten stellen hen in staat soepel over los sediment te stappen zonder weg te zakken in slib. Kleinere soorten ankeren zich vaak in dichte mariene begroeiingen, waaronder hydroidenbedden, bryozoënmatten, sponzenvelden en zachte koraalkolonies, terwijl grotere diepzee- en polaire soorten vrij over open abyssale vlakten en rotsachtige hellingen kruipen.

Zeeanjers zijn voornamelijk carnivore zuigende roofdieren en ectoparasieten die zich richten op zachtlichamige benthische ongewervelden. Hun dieet omvat zeeanemonen, hydroiden, bryozoën, sponzen, zachte koralen, borstelwormen, kwallen, zeeslakken en kleine slakken. Van bepaalde soorten is ook bekend dat ze algen consumeren. Omdat zeeanjers langzaam bewegende wezens zijn, vertrouwen ze op stationaire of trage prooien die hun benadering niet gemakkelijk kunnen ontvluchten.

Het voeden gebeurt met behulp van een gespecialiseerd, langwerpig buisvormig monddeel genaamd een proboscis, dat een terminale mond heeft uitgerust met raspende richels of kaakachtige structuren. De zeeanjer steekt zijn proboscis in het vlees of de tentakels van zijn slachtoffer en gebruikt zuigkracht om interne lichaamsvloeistoffen en zacht weefsel te extraheren. In sommige gevallen gedragen pycnogoniden zich eerder parasitair dan roofzuchtig: zo zijn er grote zeeanjers waargenomen die zich voedden met pompom-anemonen, waarbij ze sappen uit hun tentakels zogen totdat de anemonen verwelkten, maar de gastheer in leven lieten. Voeden gebeurt continu, dag en nacht, wanneer geschikte prooikolonies worden gevonden.