Ster met 34 armenWaar en wanneer je ze kunt zien

Duiken met veelarmige zeesterren vereist gespecialiseerde drysuit-training en ervaring met poolduiken, aangezien ontmoetingen plaatsvinden in watertemperaturen onder nul, variërend van -1,8°C tot 2°C. Handhaaf een onberispelijk neutraal drijfvermogen om te voorkomen dat je de gevoelige benthische gemeenschap aanraakt of fijn glaciaal slib opwervelt, wat het zicht snel verslechtert. Raak het dier bij het benaderen niet aan en por er niet in; hoewel veerkrachtig, kunnen zijn delicate armen en pedicellariën gestrest of gescheurd worden door onhandig contact. Voor onderwaterfotografen is een groothoek- of close-focus groothoeklens met dubbele flitsers ideaal om de indrukwekkende diameter van het dier vast te leggen tegen schilderachtige poolachtergronden. Zorg ervoor dat je je verlichting naar buiten richt om strooilicht van zwevend glaciaal meel en rijk plankton in het water te minimaliseren. Controleer altijd zorgvuldig je drysuit-inflatie en duikcomputers in extreme kou.

De optimale periode om de Antarctische zeester te spotten valt samen met het australe zomer expeditieseizoen van november tot en met maart. Gedurende deze maanden navigeren ijsversterkte expeditieschepen en pool duikcruises langs het Antarctisch Schiereiland, Zuid-Georgia en de Zuidelijke Shetlandeilanden. In de vroege zomer (november tot december) is het onderwaterzicht vaak op zijn best voordat seizoensgebonden fytoplanktonbloeien zich ontwikkelen, wat kristalheldere uitzichten biedt over polaire drop-offs en rotsachtige bodems. Tegen het einde van de zomer (februari tot maart) opent het terugtrekkende zee-ijs de toegang tot zuidelijke duiklocaties verder langs het westelijke Antarctische Schiereiland, zoals Paradise Bay en de Lemaire Channel, waar deze opmerkelijke stekelhuidigen gedijen op ongerepte circumpolaire zeebodems.

Deze soort bewoont de ijskoude mariene omgevingen van de Zuidelijke Oceaan, van de kustlijnen van het Antarctisch Schiereiland en het continentale plat tot sub-Antarctische archipels zoals Zuid-Georgia, de Zuidelijke Sandwicheilanden en het Kerguelenplateau. Hij is voornamelijk bentisch en gedijt op diverse onderwatersubstraten, variërend van verticale drop-offs en rotsriffen begroeid met sessiele filtervoeders tot morenegrind, rotsvelden en fijne glaciale sedimentvlakten. De soort vertoont een opmerkelijk brede bathymetrische verspreiding, voorkomend in ondiepe kustwateren van slechts 5 meter onder het ijs tot abyssale diepten van meer dan 600 meter. Hij geeft de voorkeur aan dynamische polaire zones waar sterke stromingen vers plankton en krill over de zeebodem transporteren.

De Antarctische zeester is een formidabele en agressieve benthische carnivoor die zowel actief aan jacht op zwevende prooien doet als aas eet. Zijn dieet bestaat voornamelijk uit mobiele en sessiele ongewervelde dieren, waaronder krill, amfipoden, mysiden, kleine benthische vissen, ophiuroïden (slangensterren) en andere zeesterren. Tijdens de jacht heft hij zijn talrijke flexibele armen hoog in de passerende stroming, waardoor een dodelijk woud van roofzuchtige pedicellariën ontstaat. Deze microscopisch kleine, kaakachtige tangetjes sluiten onmiddellijk zodra ze in contact komen met passerend macrozoöplankton of vislarven, waardoor de prooi veilig wordt gevangen. De zeester buigt vervolgens zijn armen naar binnen om de gevangen maaltijd naar zijn centraal geplaatste mond te trekken. Naast het vangen van actieve prooien uit de waterkolom, schuimt hij ook gretig de zeebodem af naar aas, detritus en trage weekdieren, en voedt hij zich continu dag en nacht.