Wanderalbatros

Een Wandering Albatross tegenkomen tijdens het duiken is hoogst onwaarschijnlijk gezien hun voorkeur voor oppervlakkig foerageren en open oceaanhabitats. Deze vogels zijn geen waterduikers in de zin van diep duiken naar prooien; ze foerageren voornamelijk aan of nabij het oppervlak. Daarom moeten duikers niet verwachten ze onder water te zien. Echter, tijdens oppervlakte-intervallen of boottransfers in de Zuidelijke Oceaan is een albatroswaarneming een memorabele gebeurtenis. Mocht er een worden waargenomen vanaf de boot, houd dan een respectvolle afstand en vermijd elke actie die hun natuurlijke gedrag zou kunnen verstoren. Ze zijn doorgaans schuw in de buurt van mensen. Probeer nooit wilde dieren, inclusief albatrossen, te voeren, aangezien dit natuurlijke foerageergedrag kan veranderen en afhankelijkheid kan creëren. Concentreer je in plaats daarvan op het maken van foto's van een afstand met een telelens. Vergeet niet dat albatrossen, net als alle zeevogels, beschermd zijn, en elke inmenging of intimidatie is onethisch en vaak illegaal. Geniet van het spektakel van deze prachtige vogels vanaf je schip, en waardeer hun ongelooflijke vliegkunsten terwijl ze moeiteloos boven de golven glijden. Geef altijd prioriteit aan verantwoorde wildlife-observatiepraktijken zoals geleid door je expeditieleider of duikoperator.

Gezien hun extreem brede verspreiding en pelagische aard, is er geen enkel 'beste seizoen' voor duikers om de Wandering Albatross betrouwbaar tegen te komen. Echter, waarnemingen zijn het meest waarschijnlijk tijdens de zomer op het zuidelijk halfrond (december tot maart) voor degenen die Antarctische expedities of diepzee duikcruises over de Zuidelijke Oceaan ondernemen. Gedurende deze periode zijn broedende vogels meer gelokaliseerd rond hun sub-Antarctische nesteleilanden, maar niet-broedende individuen en jonge vogels zetten hun uitgebreide oceanische zwerftochten voort. Voor degenen die met een liveaboard naar of van het Antarctisch Schiereiland reizen, met name door de Drake Passage, bieden deze maanden de grootste kans om ze hoog boven te zien zweven. Duikers die de voedselrijke wateren rond afgelegen oceanische eilanden in de gematigde Zuidelijke Oceaan verkennen, kunnen ze ook in deze maanden spotten, aangezien veel soorten actiever zijn. Ontmoetingen zijn het hele jaar door opportunistisch en onvoorspelbaar vanwege hun enorme nomadische reizen, maar geconcentreerde offshore activiteit is hoger in de zomermaanden.

De Wandering Albatross, _Diomedea exulans_, is een echte pelagische zeevogel, die het grootste deel van zijn leven zwevend doorbrengt over de uitgestrekte vlaktes van de Zuidelijke Oceaan. Deze soort komt circumpolair voor in alle wateren ten zuiden van 30°S, met een broedgebied dat voornamelijk beperkt is tot afgelegen sub-Antarctische eilanden. Belangrijke broedplaatsen zijn South Georgia, Marion Island, Crozet Islands, Kerguelen Islands en Macquarie Island. Hoewel deze eilanden over het algemeen ontoegankelijk zijn voor recreatieve duikers, zijn waarnemingen op zee mogelijk in voedselrijke opwellingszones en convergentiefronten waar voedsel geconcentreerd is. Ze kunnen opportunistisch worden waargenomen tijdens duikcruises naar het Antarctisch Schiereiland of tijdens oversteken van de Drake Passage, hoewel dit zeldzaam is omdat ze voornamelijk ver van land foerageren. Onvolwassen vogels en niet-broedende volwassenen ondernemen uitgebreide oceanische migraties, waarbij ze vaak meerdere keren de aardbol rondgaan, waardoor hun aanwezigheid een majestueuze, zij het vluchtige, aanblik is boven open water. Ze geven de voorkeur aan gematigde en koude oceanische wateren en wagen zich zelden in tropische zeeën.

De Wandering Albatross is een opportunistische en zeer efficiënte pelagische roofdier, dat voornamelijk leeft van cephalopoden, vis en schaaldieren. Hun dieet varieert geografisch en seizoensgebonden, maar is sterk afhankelijk van inktvis, die ze vaak aan het oppervlak van de oceaan of net daaronder vangen. Ze staan bekend om hun vermogen om op het wateroppervlak te rusten en prooien uit de bovenste lagen te plukken, soms met ondiepe duiken om voedsel niet ver eronder te vangen. Hoewel ze historisch walvisvaarders volgden om aas te eten, volgen ze nu vaak vissersvaartuigen en voeden ze zich opportunistisch met afval, wat onbedoeld kan leiden tot interacties met visgerei. Ze staan er ook om bekend aas te eten, inclusief de overblijfselen van zeehonden en andere grote zeedieren. Hun foerageergedrag is aangepast om prooien uit de open oceaan te halen, typisch door oppervlaktevangst of ondiepe duiken, in tegenstelling tot diepzeeduiken.